haziran boşluğu

bak bir haziran güldü sesi güzel bir kadın
bak döndü köşeyi alımlı ince
ne varsa içimde tutmadım
açık bir çay kapalı perde
kalktım açtım perdeyi
kalktım bilmem kaç yüz kere
kalktım telaşı bütün eşya ve gölgeler
uzayıp kısaldılar odanın içerisinde..

akşamdı sen güldün
sen güldün ne güzel bir haziran
çiçeklendi bütün cümle ve kelime
bombalandık kanadık ne güzel kanadık
sen haziran durdun ne güzel durdun
dünya bu kadar dedin inceliğince uzadık
milyona çare bulunur buçuğa bulunmaz dedin
kalktım bir sigara yaktım
kalktım bilmem kaç yüz kere
kalktım telaşı orada bileklerini kesti
vernik kokusu kudüs gibi durdu aramızda
kimsenin bilmediği bu haziran.

bak bu kalabalıksızlık bu ezan
bu kuş sesi bu yağmur çiseleyen
büyüttüğüm ne varsa göğsünün ormanında
akrilik turnalar uçtu her biri çocuk
her biri içimizde haziran boşluğu
allah düşsün diye beklediğimiz.
sigarayı nasıl söndürüyorsun
hangi elinle ve nerede yüzün
bu çağın en çok neresinde kanadın
kalktım tek şekerli bir türkiye ısmarladım
kalktım kalbi kırık bir alışkanlık
hiçbir haziran inanılmayacaktık.



s.k.e
ikibinonbeş'te8haziran

aromanın şiire ettiği

gövden sonsuz bir genişlemedir baktığım yerde
işte bu çoğalmak 
bir iki üç yedi sekiz
sayıların ve sıraların kopuşu 
sonra öpüşüm sonsuz kere
sonra kaç kere bir hayvan hırıltısıyızdır 
sonrası adrenalin turları 
kanatlı çocukları doğunun
ağız dolusu küfürler, gözaltları. 

adını söylerken ağzımın aroma kokması beni delirten
delirmek insanı sağaltır muaf yapar kahpeliklerden filan
çoğaltır insanı 
azımsıyorum delirsen ya biraz
ayrılmış iki kıtayken ağzımız ve aroma
uzayıp gidiyor aramızda. 

bir sigara daha yakıyorum vaktinden önce güzel
bir sigara yakıyorum hakikat adlı o atı parlatan 
bir sigara saksıda çatırdıyor sardunya
telaşın saçları kıvırcık oğlan çocuğu
bir sigarayla oracıkta tutuşuyor akşam.
önümüz haziran, bir titreyiş kıl bana
amin denmeyecek buna, olsun kıl
amin denmeyecek bu eşgali şiir 
çok ritmik bir harekettir ağzımdan sokağa
polis dur polis geç çok geç. 

adını söylerken deliriyorum neden aroma
adın ve ellerin, adın ve şehvet
şehvet ve devlet haddinden fazla
biraz fark katıp biraz da düzenli ordu
belirli günlerde havalandırılan cesetler olmuş oluyor
sonra bir şey olacak olmuyor
bayramlaşamayan bayramlar ve yaşam odaları
koltuklar, kavgalar ve kaygılar
süleyman'a sorup şişeyi suya bırakıyorum:
-madem allah vardı da neden öldürüldü mustafa?-
nasılsa okunmayacak kem küm
nasılsa herkes haddinden fazla müslüman 
putların tozunu al allah'ı hatırlat
tarihin yıkıntıları arasında. 

herhangi bir şeyde yüzün
işte bu çoğalmak 
dört beş altı dokuz
sayıların ve sıraların coşkusu
adın, ağzım ve aroma
mısraları aşk şiiri yapacak kadar 
kızarıyor haddinden fazla. 

s.k.e

ikibinonbeş'te4mayıs

(Akatalpa, Haziran 2015, Sayı:186)

clementine ve bazı kadınlar

göğsü tütündür bazı kadınların
sarmasanız dert sarsanız tüberküloz
diyebilmeyi istemek sana
ve bazı kadınlarım.
bir işaret işte
bir çığlık
malmoth ve rüya
rüya ve ateş
clementine koş.

ne zaman dönsem ardıma gözlerim zehir
ve yumabilmeyi istemek
sahi gözlerin ne renk bakarken aynaya?
uzunca sars beni
daha güçlü omuzlarım avuçlarında
bırak kalsın dağılmışlığım
dağıtmışsam ne çıkar
göğsümde gümbürderken yollar
acıyanlarla acıtanlar aynı -bırak.

ne güzel okuyorsundur şiiri şimdi sen
sevişilmiş şehirler birikmiştir
içinde bazı kadınların ne güzel
dünyanın en güzel dokunuşudur ağzın
ve koşarken saçları clementine'ın.


s.k.e
ikibinonbeş'te26nisan

introspection

ağzı nisan bahanesi bahar
üstelik hep geçmeye meyyal bir yara
arka bahçemizdir ve deşeriz sürekli
bu çok fena.
ve birdenbire mesafesizlik
içeriyle dışarıyı aynı kılan
ilk yara öpülüşüdür uzatılan her ağız
ve bir ritüel dizkapağına eğilmiş anne.

bütün kapılar açılmak için
bütün odalar dört köşe tavaf.
sen yaramsın da,
peki ben senin neyinim şiir? dedirten
iltihaplı bir sığmazlıktır biraz
ve kusursa leylasızlık.

fenadır eşyaların sessizliği
ve kımıltısızlığı
sor kendine nasıl bozulur ahit
ve nasıl lahitleştirilir
quo vadis?
sırtımda yeryüzü atlarının nefesi
quo vadis?
elini içime daldır
gözünü gözüme
kımıldat kalksın perde.

söyle
kime bakar akşam olunca pencereler
evlerin ışıkları nereye yanar
ya bu basamaklar basamaklar
sessizliğimize inmek için mi var?


s.k.e
ikibinonbeş’te8nisan

yoğuşmalı şiir

seni öptüğüm akşamlar

yüzünün ortasından bir tren geçerdi

binip giderdim

asimetriye inanışım bu yüzden

henüz duasını bilmediğim.

üç vakte kadar kulağıma fısıldanacak sır

boynumdaki cellattan habersiz

parlatırdı gözlerimi.

seni öptüğüm akşamlar

dalda bir rüzgâr eğleşirdi

çatırdardı ağzımda kaburgaların

kıyısında dans eden kırmızı

rastlantı değil

ateşin sesi

kimin umurunda

üryan sabahlara dayardım sırtımı.

s.k.e

ikibinonbeş’te28şubat

(Akatalpa Nisan 2015, sayı 184)

unutuş eşiği

belki çiçekli elbiseler giymeyi seviyorumdur

bunu her sabah hatırlat kendine

nasıl yürünür bir kaldırım kenarında hatırlat

bir ayet bekliyorum 

-tur’a and olsun- diyor

aynı anda çevrilse kontaklar

patlayacakmış gibi bir sabah

sabah ne çok ah gizliyor

dağa taşa and oluyor birdenbire

sükunet diliyorum

sükunet ve hareketsizlik

şehrin kalabalığında nasıl durursa bir heykel

nasıl tükürülürse üstüne

buna nasıl gücenirse allah

öyle.

hatırlat allah gücenir.

oysa yürümek lazım

yürütmek kalabalıkları

kalsın diye kuşlar.

yani giderse kuşlarım bu biraz faşistliktir

çünkü şiir düpedüz faşistliktir

ve berbat bir kitabı okumak

çapkın bir adamı sevmek kadar ezer insanın içini.

ezmek ya da ezilmek

otoyolda can veren köpek kadar yalnız

ve bir sineğin cama yapışma hâli

kalpte onulmaz enkaz

beni sars ellerim

daha hızlı sars.

sağ bileğimden koluma doğru

kaybolmak üzere bir yara izine benziyorsun

ve ayın karanlık yüzüne

yüzüme doğan.

şimdi

-oralar çok uzak mı?- demeyecek ağzım

kalbim süleyman’ı aramamaktır

ağzımın bir bildiği var.

bir paket LM ve kış

parmaklarım ve ciğerimde

sanki hemen ölebilirmişiz ve gülebilirmişiz de.

zoraki söndürülmüş ışıklar

elin ele hasmı

elin elle yakınlığı

elin el olmuşluğu

bir köşesine hapsolmuş kafamın

ısrarla sızdırıyorsun

bu ısrarla boşaltmak zihnimi

terk eylemek hatırlat.

bir heykel nasıl durur

bir heykel şiir gibi

nasıl çökertirse insanın omzunu

öyle bir durmaktır yağması yağmurun geceye

boyumdan vazgeçip kendime uzanıyorum

olsa olsa bir işaret

bu modern intihar aynası.

bir şeyler asmıştır bu şiir duvara boynundan

göğsümde nal sesleri

hatırlatılan bir işaret bırakmıştır.

s.k.e

ikibinonbeş’te26mart

büyük S

bana çok şeylerden bahset danyal diye başlamak istiyorum
bir giriş arıyorum ama kapı değil
pencerelerin de açıldığı doğru manzaralar yok
ben doğru değilim
bu benim manzara olmadığımı göstermiyor
iki yalanı yumuşak söylesen kanabilirim
yumuşak şeylere inanıyorum
mesela üstüme çektiğim battaniye
tüpten yeni çıkmış titanyum beyazı
fırçada kalmış resim
fırça elimde
bu bir fiilsizlik gibi görünüyor
ben aynada çok fil
bir giriş arıyorum ama kapı değil
kapı değil
kapı değil.


danyal demişsem bir şeylerin daha çivisi çıkmıştır
memleket meseleleri çok yumuşaksız
buna dil bilimcileri içerlenebilir olsun
ben dışarıdayım her bir şeylerin
dışındayım bir giriş arıyorum ama kapı değil
adım merhaba nasılsın
adım görüşürüz hoşçakal
adım çok beklemiş bir gök 
çok rutubetli bir put 
inan demeye dilim varmıyor.


sessizlik unutamadığım bir şarkıdır
hep hatırlamayla başlayan
bir giriş arıyorum ama kapı değil
biraz kitapsızlıktır belki danyalsızlık
bu beni çok ağlatıyor gülmekten ölürsün
ölürsün putlarım yıkılıyor görürsün
bu yüzyıl ne kadar da bedbaht 
ve bunun bir ilişkisi var erimekle
düşünsene dönüşüyorsun
burada kaldırıp işaret parmağımı
bir büyük S çiziyorum havaya
ne çizsek canlanacakmışçasına bir sevinç
aceleci.
çok artan bir şeyler oluyor
havaya kaldırılan parmaklar 
ateş böcekleriymiş çok artan 
hayaller tutuşuyor
tutuşmak yumuşak bir şey olmalı
ve çağırılması danyal'ın
kapı değil
kapı değil.


s.k.e
ikibinonbeş'te14ocak

(Ayna İnsan, Mart Nisan Mayıs 2015, Sayı:14)

yukarıdakilerden kalan

bugün beter uyandım
bunu söylemeliyim sana
iyiye giden bir şey yok
saymaya da takatim...
biraz melankolik biraz pesimist
belki en çok aşksızım
yağmalanmış talan edilmişim gibi bir hâl
gibi kırık
gibi kıpırtısız
inceldikçe incelen bir hüzün
kol geziyor evde sokakta
yüzümde türlü hırsız gölgeler
türlü ölümler
ve dahi sözümde
acil kanamalı bir inanç
boynumdan ellerine hâlihazır.

bugün anlatmaya uyandım
kışın eteklerinden düşecekleri
ve ülkenin...
kalksın üstümüze serpilmiş bu sevişme engeli.



s.k.e
ikibinonbeş'te23ocak

kırk bir

kendine doğru hızla koşan bir çocukluktan geliyorum

seksenlerin sonu

atlara günaydın diyebilmeyi isteyen

ve pencereden bakan fillere.

seksenler tuhaftır

herkesin bir huzura ermişliği,

sonradan hesap sorulacak

bir sığınmışlığı vardır darbecilere.

elimi tut. beraber kaybolalım

kendi eliyle kaybolması bir sanattır

ve kalbi kadar anlamı vardır insanın elinin

bu saatte uyuyanları anlamıyorum

anlamak…anlamak dedim de

sizi anlamadığım kadar anlamsızım

siyaset bilimine ve devletçiliğe

siz burada daima kötüsünüz

daima politik

daima zalim

daima sahtekar.

annemle konuştum ağlamadım

ama dayanamadım haberlere

herkes verecek hesabını suskunluğunun diyordu kadın

doğru.

otuz beş milyon ölü bir ülke eder

yazılıp çizilmiyor doğu türkistan

sizin ranta çevirmelerinizi düşündüm de

anlamak devreye giriyor

ve ben

hızla ölüme koşan bir sessizlikten geçiyorum.

tam iki buçuk saattir bekliyorum bu mısra için

çay olsa acırdı

gece üç kimse yok. yoksun

anahtar paspasın altında değil

doğalgazın allah belasını versin

cayır cayır yakıyor.

kuzineli bir sobaya elimi uzatırken

kömür bitmedi diyebilirdim

ve çok isterdim uykusuzluktan yazabilmeyi

lakin epeydir yazmaktan uykusuz gözlerim

ve buna ne çok seviniyorum.

ben basamakları sayısını unutmuş bir merdivenim

eğer bir dedem olsaydı ondan ellileri dinlerdim

altmışlarda gargamel kimdi şirin baba kim?

dedem kalbimde koca bir boşluk

düşerken tut  

ve öp istiyorum

atlar vuruluyor koşarken

atlar düşüyor

atlar ölüyor

yıkılıyor kaleler

bir gün sonrası kırk bir eder

bir fili tutmuşum avucumda

ne güzel gidiyorum hızla kendime doğru

ve ölümcül ne güzel.

s.k.e

ikibinonbeş’te3ocak

şekerli şeyler ve sonra için

birinin ocakta çayı kalmıştır mutlaka

masada küllüğü. akşamın en güzel saatlerinde

dışarıda gökdelenlerin ve sokakların

iktidarlar kadar uzadığı belirsizlik

dışarı hep bir belirsizliğe açtır

mesela neyi söylesem olmayacaktır

neyi anlatsam olacak

çatıları öpen sabahlarca

incelikli ve üşüyen

en çok doğrular yırtılacaktır.

mecburiyet yıllar künyemiz

doğrudur kurtlanmış bir tarihe talip oluşumuz

ki mahremiyetin gömülüşü bundandır.

mesela bir kayıplıktır biraz

birinin günaydınına cevap bulamayışı

biri ben olmuşum ya da sen ne fark eder

alışmak beter bir yenilgidir.

biraz açınca camı güneş girer

biraz açınca ışık

biraz açınca ses

cinayetler ve hırsızlıklar kadar

kıpırdanışlar ve soluyuşlar

iyi kötü girer -olsun

kimsesizliktir bu biraz -bilmezler

bilmedikleri gibi sevdiğim

gözleri deccal bir yetimlik oluşunu

içimize bakışının

tomaların altındaki çocuğun.

yapraklardan tanıyorum mevsimleri

insanları ve zamanı, açlığından.

sonraya korkunç bir arzu

sonrayı tanımıyorum

bir kuş her gün gelip konsun balkonuma

her gün bir parça ekmek

nasıl seviniyorum -biraz çocukluktur

göğsüm çiçeğe durmuş kuşkusuz

yüzüm güneşe çevrilmiş şekerli bir keder

ara sıra avuçlayışım bundandır.

olsun sevinmeyecek gibi değil

birinin bir yerlerde gülümseyişi

bu ne güzel bir inanıştır sonraya

olsun.

s.k.e

ikibinondört’te3kasım

(Akatalpa, Aralık 2014, Sayı180)