büyük S

bana çok şeylerden bahset danyal diye başlamak istiyorum
bir giriş arıyorum ama kapı değil
pencerelerin de açıldığı doğru manzaralar yok
ben doğru değilim
bu benim manzara olmadığımı göstermiyor
iki yalanı yumuşak söylesen kanabilirim
yumuşak şeylere inanıyorum
mesela üstüme çektiğim battaniye
tüpten yeni çıkmış titanyum beyazı
fırçada kalmış resim
fırça elimde
bu bir fiilsizlik gibi görünüyor
ben aynada çok fil
bir giriş arıyorum ama kapı değil
kapı değil
kapı değil.


danyal demişsem bir şeylerin daha çivisi çıkmıştır
memleket meseleleri çok yumuşaksız
buna dil bilimcileri içerlenebilir olsun
ben dışarıdayım her bir şeylerin
dışındayım bir giriş arıyorum ama kapı değil
adım merhaba nasılsın
adım görüşürüz hoşçakal
adım çok beklemiş bir gök 
çok rutubetli bir put 
inan demeye dilim varmıyor.


sessizlik unutamadığım bir şarkıdır
hep hatırlamayla başlayan
bir giriş arıyorum ama kapı değil
biraz kitapsızlıktır belki danyalsızlık
bu beni çok ağlatıyor gülmekten ölürsün
ölürsün putlarım yıkılıyor görürsün
bu yüzyıl ne kadar da bedbaht 
ve bunun bir ilişkisi var erimekle
düşünsene dönüşüyorsun
burada kaldırıp işaret parmağımı
bir büyük S çiziyorum havaya
ne çizsek canlanacakmışçasına bir sevinç
aceleci.
çok artan bir şeyler oluyor
havaya kaldırılan parmaklar 
ateş böcekleriymiş çok artan 
hayaller tutuşuyor
tutuşmak yumuşak bir şey olmalı
ve çağırılması danyal'ın
kapı değil
kapı değil.


s.k.e
ikibinonbeş'te14ocak

(Ayna İnsan, Mart Nisan Mayıs 2015, Sayı:14)

taşların gölgesinde

ikimiz de bir şeylere inanıyorduk

-bu fevkalade güzel

oralıydık

bir gün ikimizden biri kanatlarını açacaktı

imrendirerek bütün kedileri.

bir gün o gün olur –inanıyorduk

bakışlarımızın arasında tren rayları

istasyonlar, duraklar

başka başka şehirler

hep başka saatler

hangimizin daha çok yanacak canı?

mükemmel, eski bir fotoğraf

bir topun ardında koşan

ayaklarının altı taş döşeli yollar

ve ağzı gül reçeli tadı.

vakitsiz bir sabah vakitsiz bir akşam

bilmeyi susan yüzüm ibret

oysa hiç gülmezdim

ağzımda avlulardan geçtiğimiz zamanların hüznü

kırılmış, yıkık

afet tadı ağzım.

ikimiz de bir sabah bir akşam

en çok akşam sonsuz karanlık

ikimizden birinin sözleri daha mavi

hangimiz ağzımızı kapasa.

bir gün hatırlarım soran olursa

bir gün sen sor diye başlarım

bir bardak suyu içerken içime akar gibi olur

çocuğunu emziren herhangi bir anne

neden yorulur insan uzaklığından bu yana

bir gün susalım –söz ver

ellerinsiz

yollarda

bir sabah bir akşam.

göçerken gördük kuşları

otobüsleri gördük geçerken

devlet sınavlarına girmiş

genç kızlar ve genç oğlanları…

kederli bir şimdiyi andırıyordu banka vezneleri

usulca yaslandı ardına dün

ellerin ve yüzün

bir tarih kadar eski ve güçlü

ve bir o kadar heyecanlı karşımda.

şüphe götürmez günlerdi

ardıç ağacına atılan çentik

yollar ve onların ansız sapakları.

ikimiz de bir şeylere inanıyorduk

mesela saksıya en çok sardunyalar yakışıyordu

bunu bana hiç söylemedin

bunu sana hiç söylemedim

ve yazdığım birçok şiiri

yarıda kesmek zorunluluğuyla bitirdiğimi.

herkes bilse iyi olur

bilmeye inanılır bizim buralarda

bir gün söylerim

taşların gölgesinde uyuyan suskunluğu

yani kımıltısızlığını devrilmenin.

ve sıradan bir memur atamasının

apansız bir yarımlıkla

bütün fena şeylerin önüne koyulduğunu,

ama bir gün.

ikimiz de oralıydık

bu düşününce

fevkalade bir şey.

s.k.e

ikibinondört’te14ağustos

(Ayna İnsan, Sayı:12, Eylül-Ekim-Kasım 2014)