yukarıdakilerden kalan

bugün beter uyandım
bunu söylemeliyim sana
iyiye giden bir şey yok
saymaya da takatim...
biraz melankolik biraz pesimist
belki en çok aşksızım
yağmalanmış talan edilmişim gibi bir hâl
gibi kırık
gibi kıpırtısız
inceldikçe incelen bir hüzün
kol geziyor evde sokakta
yüzümde türlü hırsız gölgeler
türlü ölümler
ve dahi sözümde
acil kanamalı bir inanç
boynumdan ellerine hâlihazır.

bugün anlatmaya uyandım
kışın eteklerinden düşecekleri
ve ülkenin...
kalksın üstümüze serpilmiş bu sevişme engeli.



s.k.e
ikibinonbeş'te23ocak

kırk bir

kendine doğru hızla koşan bir çocukluktan geliyorum

seksenlerin sonu

atlara günaydın diyebilmeyi isteyen

ve pencereden bakan fillere.

seksenler tuhaftır

herkesin bir huzura ermişliği,

sonradan hesap sorulacak

bir sığınmışlığı vardır darbecilere.

elimi tut. beraber kaybolalım

kendi eliyle kaybolması bir sanattır

ve kalbi kadar anlamı vardır insanın elinin

bu saatte uyuyanları anlamıyorum

anlamak…anlamak dedim de

sizi anlamadığım kadar anlamsızım

siyaset bilimine ve devletçiliğe

siz burada daima kötüsünüz

daima politik

daima zalim

daima sahtekar.

annemle konuştum ağlamadım

ama dayanamadım haberlere

herkes verecek hesabını suskunluğunun diyordu kadın

doğru.

otuz beş milyon ölü bir ülke eder

yazılıp çizilmiyor doğu türkistan

sizin ranta çevirmelerinizi düşündüm de

anlamak devreye giriyor

ve ben

hızla ölüme koşan bir sessizlikten geçiyorum.

tam iki buçuk saattir bekliyorum bu mısra için

çay olsa acırdı

gece üç kimse yok. yoksun

anahtar paspasın altında değil

doğalgazın allah belasını versin

cayır cayır yakıyor.

kuzineli bir sobaya elimi uzatırken

kömür bitmedi diyebilirdim

ve çok isterdim uykusuzluktan yazabilmeyi

lakin epeydir yazmaktan uykusuz gözlerim

ve buna ne çok seviniyorum.

ben basamakları sayısını unutmuş bir merdivenim

eğer bir dedem olsaydı ondan ellileri dinlerdim

altmışlarda gargamel kimdi şirin baba kim?

dedem kalbimde koca bir boşluk

düşerken tut  

ve öp istiyorum

atlar vuruluyor koşarken

atlar düşüyor

atlar ölüyor

yıkılıyor kaleler

bir gün sonrası kırk bir eder

bir fili tutmuşum avucumda

ne güzel gidiyorum hızla kendime doğru

ve ölümcül ne güzel.

s.k.e

ikibinonbeş’te3ocak

şekerli şeyler ve sonra için

birinin ocakta çayı kalmıştır mutlaka

masada küllüğü. akşamın en güzel saatlerinde

dışarıda gökdelenlerin ve sokakların

iktidarlar kadar uzadığı belirsizlik

dışarı hep bir belirsizliğe açtır

mesela neyi söylesem olmayacaktır

neyi anlatsam olacak

çatıları öpen sabahlarca

incelikli ve üşüyen

en çok doğrular yırtılacaktır.

mecburiyet yıllar künyemiz

doğrudur kurtlanmış bir tarihe talip oluşumuz

ki mahremiyetin gömülüşü bundandır.

mesela bir kayıplıktır biraz

birinin günaydınına cevap bulamayışı

biri ben olmuşum ya da sen ne fark eder

alışmak beter bir yenilgidir.

biraz açınca camı güneş girer

biraz açınca ışık

biraz açınca ses

cinayetler ve hırsızlıklar kadar

kıpırdanışlar ve soluyuşlar

iyi kötü girer -olsun

kimsesizliktir bu biraz -bilmezler

bilmedikleri gibi sevdiğim

gözleri deccal bir yetimlik oluşunu

içimize bakışının

tomaların altındaki çocuğun.

yapraklardan tanıyorum mevsimleri

insanları ve zamanı, açlığından.

sonraya korkunç bir arzu

sonrayı tanımıyorum

bir kuş her gün gelip konsun balkonuma

her gün bir parça ekmek

nasıl seviniyorum -biraz çocukluktur

göğsüm çiçeğe durmuş kuşkusuz

yüzüm güneşe çevrilmiş şekerli bir keder

ara sıra avuçlayışım bundandır.

olsun sevinmeyecek gibi değil

birinin bir yerlerde gülümseyişi

bu ne güzel bir inanıştır sonraya

olsun.

s.k.e

ikibinondört’te3kasım

(Akatalpa, Aralık 2014, Sayı180)

kabul kederdir.

çok çektim banka veznelerinden ve cadde boyu atm'lerden
içimden hep bir fili tuttum
fiilleri unuttum ama failleri kırk yıl hatırlı
fincan güzel kahve güzel.

siyahi banknotlar ve umutsuz boykotlar gördüm

yani bilirim ki insan bilmenin sancısıdır

bilirim cennet ehlidir tankların ezdiği çiçekler
ağaç insanın canlı heykelidir
ben böyle baktıkça sokak güzel kavga güzel
kış uzun bir ibrettir.

bütün kadınlar böyle öpülmüştür diyebilirim

misal
nice meydan muharebeleri
nice terlemiş atlar
rüzgâra yenik çıplak dallar uzamıştır
sırtımdan boynuna.
usulca bozulmuştur bir filin ayak izi
sığdırılmış bütün şeylerin içinde.

yani diyebilirim ki

bir yay böyle bozulmuş

bir yatak böyle gıcırdamıştır.

insan haritasının neresinden dağılır
nereyedir hicreti 

bütün bir ömür böyle örülmüştür

iplik iplik böyle sökülmüş

böyle düğüm böyle kör
bilmek güzel bilmek güzel.

pazar yeridir parmak uçlarımız

parmak uçlarımız iman

bu ülkede bir şey olmak bile artık pörsümüş bir şeydir

misal zeytini unutturan başka bir kıyımdır

tomaları unutturan onlarca tomar.

reset edilmez bellekler arası

çocukluğun kükürt kokusudur kayısı

bir dil en çok ne zaman sızlar

unutulur yaşattığımız o kesif tarih

kirletip attığımız ne varsa

kabul kederdir

gibi bir aşk kıyısında

ölüm güzel.

s.k.e

ikibinondört’te2aralık

müşteki

büyülü bir iç çekişti yaşamak diyeceğim

ilk kez okuyabilmek kadar

ağzımda kaç milyon kuş

koca bir boşluk

yutkunulmuş çığlık

bir nehre girer gibi üşünmüş

allah kutsal bir tebessüm yüzümde

kendimi hatırlatacak

son durağa gelmiş bir son şurada

rastlanılmış ve soğuk.

bütün çocukları ben öldürdüm diyeceğim

bütün yıkıntıların sebebi ben

bütün kıyımların ve kıyısızlığın

dur bu filmi ben bitireceğim.

kendini öpen kadın hep kendine dönmüştür

az uyumuş hiç uyanmamış

gözleri çürük vişne

ağlamıştır mutlaka yine ağlasın isteyeceğim

bir şeyler biter -bir şeyler hep bitsin

içimiz bereketli bir yer

bir yer ve mutlaka iyi bir şey

dinler adına

aynılık büyük keder

yürürken terliğimi sürüyeceğim

allah! diyecek alttaki kadın

ayak sesim ağzında

dur biraz dinleneceğim.

çatlamış damarı

bu gemi yürür mü

dağ dağa konuşmaz insan insana

şuramda tam şuramda şişirilmiş

biraz konteynır

biraz fazla meyilli kış

kârhaneye susmuş allah

kusursuz şehvet ve para

ortalık yerde üzüleceğim ne tuhaf

kış ne tuhaf

şakacı bir telaş ellerimde

avukat istemeyeceğim.

s.k.e

ikibinondört’te16kasım

ağzımda

senin adın neydi
ah neydi
bir çiçeğe su vermeye benzer miydi?
sahi neydi
ben o zamanlar yazardım
biraz az biraz yaz
azardım ben o zamanlar
azar azar ah niyeydi

kaç yıl önceydi neredeydi
hırçın bir eğilmeydi sudan seccadelere
sudan sebeplerdi
ah kime neydi.

sırtımda bir yokuşu eğdim yere
o düşenler ayak izleri miydi
of bunu söylemek niye
of niye ve kime

sahi neydi
senin adın neydi
ağzımda bir şiir kadar vakitsiz ve tenha
bir orospuya benziyordu
bir ayyaşa
ya da yaslanmaya bir direğe
öyle güpegündüz
sokak ortasında.


s.k.e
ikibinonüç’te12kasım

(Akatalpa, Aralık 2013, Sayı:168)

doğru

altı yüz elli yedide durmuş bir saat

en çok devlet tarafından sokulmuş

bir akrebe benzer –içimize.

günde kaç vakit doğru

kaç vakit doğulu bir ölümle

kan tadında cümlelerden sıyırıp sıtkı

suyun ardından giden kim?

yol kenarına dizilen şu sanrılar

şu kendi fırtınasına direnememiş gemi kaptancıkları

kancıkları da diyebilirdim

kahpe bir dünyaya yakışır biçimde

çok nemli ve biçimsiz

anladım neden oradalar.

kusurlu topraklarda uzayan rayları boyuyordum

sesimle. her kusura bir tanrı

her kusura affedilmiş bir suç

her kusur biraz geçilmiş. oysa

içimden geçen o trende bir tek ben yoktum

bütün yokluğun içindeydim

bütün hiçliğin bütün peronların

ve hırpalanışların azar azar

bütün bütün. anladım neden.

bilmem ki niye kış uzun geçer bazılarına

bildiğimi sandığım oldu çok zaman

bir şeylerle başka şeyler arasında

bütün sokakları çıkmaz yapan

o yokluk, o korkunç sıkışmışlık

hep aynı saatte aynı kaldırımı aşındırma

muntazam. bilmem ki nereliydi.

biraz dalgın biraz dağınık

biraz telaşsız ve sessizim

böyle uzandığım vakitler kendi yüzüme

bir kayısı çiçeğine rızkı koyan allah’a sorma hevesi

içindeyim. niye ve neyin bilmem ki.

incirin ve çekirdeğin adıyla

zeytin ve yemin alnımda

akıl almaz fena her şey ve herkes

her şey ve herkes bulaşmış

belki çarpışılmış. doğru

esirgenmiş ve bağışlanmamış

bilmem ki neden burada

üç kere gülümsedim dünyaya

sonra anladım neden

sessizce topladım ağzımı

sonra gözlerimi sesimi

sonralarca sessizliğimi.

hâlsizliğim kalsın. bu pek doğru

çatık kaşlı zamanda.

s.k.e

ikibinondört’te10eylül

taşların gölgesinde

ikimiz de bir şeylere inanıyorduk

-bu fevkalade güzel

oralıydık

bir gün ikimizden biri kanatlarını açacaktı

imrendirerek bütün kedileri.

bir gün o gün olur –inanıyorduk

bakışlarımızın arasında tren rayları

istasyonlar, duraklar

başka başka şehirler

hep başka saatler

hangimizin daha çok yanacak canı?

mükemmel, eski bir fotoğraf

bir topun ardında koşan

ayaklarının altı taş döşeli yollar

ve ağzı gül reçeli tadı.

vakitsiz bir sabah vakitsiz bir akşam

bilmeyi susan yüzüm ibret

oysa hiç gülmezdim

ağzımda avlulardan geçtiğimiz zamanların hüznü

kırılmış, yıkık

afet tadı ağzım.

ikimiz de bir sabah bir akşam

en çok akşam sonsuz karanlık

ikimizden birinin sözleri daha mavi

hangimiz ağzımızı kapasa.

bir gün hatırlarım soran olursa

bir gün sen sor diye başlarım

bir bardak suyu içerken içime akar gibi olur

çocuğunu emziren herhangi bir anne

neden yorulur insan uzaklığından bu yana

bir gün susalım –söz ver

ellerinsiz

yollarda

bir sabah bir akşam.

göçerken gördük kuşları

otobüsleri gördük geçerken

devlet sınavlarına girmiş

genç kızlar ve genç oğlanları…

kederli bir şimdiyi andırıyordu banka vezneleri

usulca yaslandı ardına dün

ellerin ve yüzün

bir tarih kadar eski ve güçlü

ve bir o kadar heyecanlı karşımda.

şüphe götürmez günlerdi

ardıç ağacına atılan çentik

yollar ve onların ansız sapakları.

ikimiz de bir şeylere inanıyorduk

mesela saksıya en çok sardunyalar yakışıyordu

bunu bana hiç söylemedin

bunu sana hiç söylemedim

ve yazdığım birçok şiiri

yarıda kesmek zorunluluğuyla bitirdiğimi.

herkes bilse iyi olur

bilmeye inanılır bizim buralarda

bir gün söylerim

taşların gölgesinde uyuyan suskunluğu

yani kımıltısızlığını devrilmenin.

ve sıradan bir memur atamasının

apansız bir yarımlıkla

bütün fena şeylerin önüne koyulduğunu,

ama bir gün.

ikimiz de oralıydık

bu düşününce

fevkalade bir şey.

s.k.e

ikibinondört’te14ağustos

(Ayna İnsan, Sayı:12, Eylül-Ekim-Kasım 2014)

yirmi iki

devlet kayıtlarından silinmiş bir yirmi iki
şimdi okyanus içmiş bir kuş
gibi şairin
gerçeküstücü bir özleminden başka nedir ki
ben onu annemin sesinde sevdim.

onu sırlara
oyuna
dalavereye susarken
uzak bir ülke gibi düşerken gözlerim
camın ardına
üstelik sesim de güzel değilken…

ölmenin ödülünü veriyordu
büyük salonların
proporsiyonu düzgün hanımları beyleri
kalbimi çıkarıp oracığa
acıyla gülümsemeliydim
sonra avuçlarım yumruk
masada
havada
avuçlarım boşlukta
ben onu vazgeçerken sevdim.

beklediklerimizin gelmeyişinden miydi
yılgınlığı güneşin?
annem kaçıncı rekatta melek
kaçıncı vakitte cennet olacak?
ne güzel ölmek
ne güzel sokaklarda,
ne güzel bırakıp ne güzel
bir sevgilinin elini.

köşedeki ağaç
köşedeki bakkal
köşedeki adam
satıcı
ev
ve sokak
saymıyorum bile içinde durduklarımızı
odanın mesela
ve hatta insanın
bütün köşeleri kaptırdığım zamandı
ağzımda yirmi iki
böyle değil
öyle değil
ben onu ikindi vakti
duvar diplerine düşerken gölgeler
dünya bisikletin tekerinde dönerken
ama dönmezken dilim…

rüzgârın mı yoksa yaprağın mıydı
o ses?
iki elin buluşması
belki vuruşması
ama illâ ikilikti
ve o hep yirmi iki
sevdim
sevdim.

s.k.e
ikibinondört'te21haziran

(Akatalpa, Sayı:176, Ağustos 2014)

işte sinem

“Git denenlere, dön demeyi beceremedik de ondan mı dönmüyorsun Sema?”-Sinem Ilgın Omay-

düştüğünden habersiz yaprak

eridiğini bilmeyen kara benzer biraz

herkes birbirini anımsatacak biçimde gider

bir gün

yani o gün herkesin herkesi andırdığı

tuhaf bir özlemek

gelip oturur kapımıza

kapılar ki bilinsin hep içeriden açılmaz.

bütün sokakları geçtim

bütün fotoğrafları

zehir zemberek sözleri geçtim.

allah’a inanıyordum

ellerimden geçen o uzun yolda.

hepsi kendimden geçmeye benziyordu

annem git gide uzaklaşan bir gölge

unutulmasın ki dilsizdir gölgeler

sesini yitirmiş rüyalara benzeyen

işte bunlar hep dönüşü yitik bir gitme.

sevmenin ve iyi insan olmanın derdinde

en çok kendimde

yani ne söylesem

biraz devlet memuru gibi bir yanım eğik

yani ne söylesem

biri birine güler de gül bahçesi olur gibi dünya

bir sanmak bir ummak

içim komik bir ülke.

bir kalem bir defter yeter ıssız adama

sessiz adama, gitmek şekerli bir şey

belki de biraz kalmayı anladım içimden gülümsedikçe.

yani yüzümü yüzünden saklamak şart

değerse kaybolacak bir hâl üzere

yaşadım.

işte sinem

bu bahçeler ondan yeşil

bu balkonlar çiçekli

sokağın karşısında ışıklar

ondan

ondan

ondan bu hüzünlü akşamlar

belki biri kalkıp ışıkları açar

ben kalkarım masadan

bir odadan diğer odaya geçmek

bir ülkeden başka bir ülkeye gitmek kadar zor

ben çeksem gözlerimi pencereden

elbet dans eder perdeler.

s.k.e

ikibinondört’te9ağustos