müşteki

büyülü bir iç çekişti yaşamak diyeceğim

ilk kez okuyabilmek kadar

ağzımda kaç milyon kuş

koca bir boşluk

yutkunulmuş çığlık

bir nehre girer gibi üşünmüş

allah kutsal bir tebessüm yüzümde

kendimi hatırlatacak

son durağa gelmiş bir son şurada

rastlanılmış ve soğuk.

bütün çocukları ben öldürdüm diyeceğim

bütün yıkıntıların sebebi ben

bütün kıyımların ve kıyısızlığın

dur bu filmi ben bitireceğim.

kendini öpen kadın hep kendine dönmüştür

az uyumuş hiç uyanmamış

gözleri çürük vişne

ağlamıştır mutlaka yine ağlasın isteyeceğim

bir şeyler biter -bir şeyler hep bitsin

içimiz bereketli bir yer

bir yer ve mutlaka iyi bir şey

dinler adına

aynılık büyük keder

yürürken terliğimi sürüyeceğim

allah! diyecek alttaki kadın

ayak sesim ağzında

dur biraz dinleneceğim.

çatlamış damarı

bu gemi yürür mü

dağ dağa konuşmaz insan insana

şuramda tam şuramda şişirilmiş

biraz konteynır

biraz fazla meyilli kış

kârhaneye susmuş allah

kusursuz şehvet ve para

ortalık yerde üzüleceğim ne tuhaf

kış ne tuhaf

şakacı bir telaş ellerimde

avukat istemeyeceğim.

s.k.e

ikibinondört’te16kasım

ağzımda

senin adın neydi
ah neydi
bir çiçeğe su vermeye benzer miydi?
sahi neydi
ben o zamanlar yazardım
biraz az biraz yaz
azardım ben o zamanlar
azar azar ah niyeydi

kaç yıl önceydi neredeydi
hırçın bir eğilmeydi sudan seccadelere
sudan sebeplerdi
ah kime neydi.

sırtımda bir yokuşu eğdim yere
o düşenler ayak izleri miydi
of bunu söylemek niye
of niye ve kime

sahi neydi
senin adın neydi
ağzımda bir şiir kadar vakitsiz ve tenha
bir orospuya benziyordu
bir ayyaşa
ya da yaslanmaya bir direğe
öyle güpegündüz
sokak ortasında.


s.k.e
ikibinonüç’te12kasım

(Akatalpa, Aralık 2013, Sayı:168)

doğru

altı yüz elli yedide durmuş bir saat

en çok devlet tarafından sokulmuş

bir akrebe benzer –içimize.

günde kaç vakit doğru

kaç vakit doğulu bir ölümle

kan tadında cümlelerden sıyırıp sıtkı

suyun ardından giden kim?

yol kenarına dizilen şu sanrılar

şu kendi fırtınasına direnememiş gemi kaptancıkları

kancıkları da diyebilirdim

kahpe bir dünyaya yakışır biçimde

çok nemli ve biçimsiz

anladım neden oradalar.

kusurlu topraklarda uzayan rayları boyuyordum

sesimle. her kusura bir tanrı

her kusura affedilmiş bir suç

her kusur biraz geçilmiş. oysa

içimden geçen o trende bir tek ben yoktum

bütün yokluğun içindeydim

bütün hiçliğin bütün peronların

ve hırpalanışların azar azar

bütün bütün. anladım neden.

bilmem ki niye kış uzun geçer bazılarına

bildiğimi sandığım oldu çok zaman

bir şeylerle başka şeyler arasında

bütün sokakları çıkmaz yapan

o yokluk, o korkunç sıkışmışlık

hep aynı saatte aynı kaldırımı aşındırma

muntazam. bilmem ki nereliydi.

biraz dalgın biraz dağınık

biraz telaşsız ve sessizim

böyle uzandığım vakitler kendi yüzüme

bir kayısı çiçeğine rızkı koyan allah’a sorma hevesi

içindeyim. niye ve neyin bilmem ki.

incirin ve çekirdeğin adıyla

zeytin ve yemin alnımda

akıl almaz fena her şey ve herkes

her şey ve herkes bulaşmış

belki çarpışılmış. doğru

esirgenmiş ve bağışlanmamış

bilmem ki neden burada

üç kere gülümsedim dünyaya

sonra anladım neden

sessizce topladım ağzımı

sonra gözlerimi sesimi

sonralarca sessizliğimi.

hâlsizliğim kalsın. bu pek doğru

çatık kaşlı zamanda.

s.k.e

ikibinondört’te10eylül

taşların gölgesinde

ikimiz de bir şeylere inanıyorduk

-bu fevkalade güzel

oralıydık

bir gün ikimizden biri kanatlarını açacaktı

imrendirerek bütün kedileri.

bir gün o gün olur –inanıyorduk

bakışlarımızın arasında tren rayları

istasyonlar, duraklar

başka başka şehirler

hep başka saatler

hangimizin daha çok yanacak canı?

mükemmel, eski bir fotoğraf

bir topun ardında koşan

ayaklarının altı taş döşeli yollar

ve ağzı gül reçeli tadı.

vakitsiz bir sabah vakitsiz bir akşam

bilmeyi susan yüzüm ibret

oysa hiç gülmezdim

ağzımda avlulardan geçtiğimiz zamanların hüznü

kırılmış, yıkık

afet tadı ağzım.

ikimiz de bir sabah bir akşam

en çok akşam sonsuz karanlık

ikimizden birinin sözleri daha mavi

hangimiz ağzımızı kapasa.

bir gün hatırlarım soran olursa

bir gün sen sor diye başlarım

bir bardak suyu içerken içime akar gibi olur

çocuğunu emziren herhangi bir anne

neden yorulur insan uzaklığından bu yana

bir gün susalım –söz ver

ellerinsiz

yollarda

bir sabah bir akşam.

göçerken gördük kuşları

otobüsleri gördük geçerken

devlet sınavlarına girmiş

genç kızlar ve genç oğlanları…

kederli bir şimdiyi andırıyordu banka vezneleri

usulca yaslandı ardına dün

ellerin ve yüzün

bir tarih kadar eski ve güçlü

ve bir o kadar heyecanlı karşımda.

şüphe götürmez günlerdi

ardıç ağacına atılan çentik

yollar ve onların ansız sapakları.

ikimiz de bir şeylere inanıyorduk

mesela saksıya en çok sardunyalar yakışıyordu

bunu bana hiç söylemedin

bunu sana hiç söylemedim

ve yazdığım birçok şiiri

yarıda kesmek zorunluluğuyla bitirdiğimi.

herkes bilse iyi olur

bilmeye inanılır bizim buralarda

bir gün söylerim

taşların gölgesinde uyuyan suskunluğu

yani kımıltısızlığını devrilmenin.

ve sıradan bir memur atamasının

apansız bir yarımlıkla

bütün fena şeylerin önüne koyulduğunu,

ama bir gün.

ikimiz de oralıydık

bu düşününce

fevkalade bir şey.

s.k.e

ikibinondört’te14ağustos

(Ayna İnsan, Sayı:12, Eylül-Ekim-Kasım 2014)

yirmi iki

devlet kayıtlarından silinmiş bir yirmi iki
şimdi okyanus içmiş bir kuş
gibi şairin
gerçeküstücü bir özleminden başka nedir ki
ben onu annemin sesinde sevdim.

onu sırlara
oyuna
dalavereye susarken
uzak bir ülke gibi düşerken gözlerim
camın ardına
üstelik sesim de güzel değilken…

ölmenin ödülünü veriyordu
büyük salonların
proporsiyonu düzgün hanımları beyleri
kalbimi çıkarıp oracığa
acıyla gülümsemeliydim
sonra avuçlarım yumruk
masada
havada
avuçlarım boşlukta
ben onu vazgeçerken sevdim.

beklediklerimizin gelmeyişinden miydi
yılgınlığı güneşin?
annem kaçıncı rekatta melek
kaçıncı vakitte cennet olacak?
ne güzel ölmek
ne güzel sokaklarda,
ne güzel bırakıp ne güzel
bir sevgilinin elini.

köşedeki ağaç
köşedeki bakkal
köşedeki adam
satıcı
ev
ve sokak
saymıyorum bile içinde durduklarımızı
odanın mesela
ve hatta insanın
bütün köşeleri kaptırdığım zamandı
ağzımda yirmi iki
böyle değil
öyle değil
ben onu ikindi vakti
duvar diplerine düşerken gölgeler
dünya bisikletin tekerinde dönerken
ama dönmezken dilim…

rüzgârın mı yoksa yaprağın mıydı
o ses?
iki elin buluşması
belki vuruşması
ama illâ ikilikti
ve o hep yirmi iki
sevdim
sevdim.

s.k.e
ikibinondört'te21haziran

(Akatalpa, Sayı:176, Ağustos 2014)

işte sinem

“Git denenlere, dön demeyi beceremedik de ondan mı dönmüyorsun Sema?”-Sinem Ilgın Omay-

düştüğünden habersiz yaprak

eridiğini bilmeyen kara benzer biraz

herkes birbirini anımsatacak biçimde gider

bir gün

yani o gün herkesin herkesi andırdığı

tuhaf bir özlemek

gelip oturur kapımıza

kapılar ki bilinsin hep içeriden açılmaz.

bütün sokakları geçtim

bütün fotoğrafları

zehir zemberek sözleri geçtim.

allah’a inanıyordum

ellerimden geçen o uzun yolda.

hepsi kendimden geçmeye benziyordu

annem git gide uzaklaşan bir gölge

unutulmasın ki dilsizdir gölgeler

sesini yitirmiş rüyalara benzeyen

işte bunlar hep dönüşü yitik bir gitme.

sevmenin ve iyi insan olmanın derdinde

en çok kendimde

yani ne söylesem

biraz devlet memuru gibi bir yanım eğik

yani ne söylesem

biri birine güler de gül bahçesi olur gibi dünya

bir sanmak bir ummak

içim komik bir ülke.

bir kalem bir defter yeter ıssız adama

sessiz adama, gitmek şekerli bir şey

belki de biraz kalmayı anladım içimden gülümsedikçe.

yani yüzümü yüzünden saklamak şart

değerse kaybolacak bir hâl üzere

yaşadım.

işte sinem

bu bahçeler ondan yeşil

bu balkonlar çiçekli

sokağın karşısında ışıklar

ondan

ondan

ondan bu hüzünlü akşamlar

belki biri kalkıp ışıkları açar

ben kalkarım masadan

bir odadan diğer odaya geçmek

bir ülkeden başka bir ülkeye gitmek kadar zor

ben çeksem gözlerimi pencereden

elbet dans eder perdeler.

s.k.e

ikibinondört’te9ağustos

frida sere serpe

herkesin frida'sı olmalı

bütün ilgilerini ortaya koyup

doğuyu örmeli

her şey olur. her şey olur

her şey ölür zamanla frida

her şey frida her şey

mutlaka inanmalı

sağı solu bırakıp ortaya.

diyebilmeli

herkesin frida'sı biraz eksik

bu pencereler korkuluklar

bu kadınlar kim

o adamlar nerede

diyebilmeli

bu yatak bu tavan

bu bakış ah bu yatış.

herkesin frida'sı olmalı

durup durduğu yerde

asfalt caddelerinde sevişebilme hayali

dünyanın. ve bütün giden şeyleri

kanatlı bir kaplumbağa ve çok ıssız fil

muazzam uyuyan şehir muazzam ölü

duvarını yadırgayan ev gibi bir şey

herkes ve frida

herkes frida'sız şey.

elleri frida’nın

ortada doğu

frida'nın memeleri -ah ölmeli

doğuda herkes

nasıl olursa öyle

nasıl ölürse

kendini bir sırra vermiş

gül memeleri

gürül gürül büyür de büyür

sere serpe.

s.k.e

ikibinondört’te7ağustos

ba'nın gitme provaları

ben her gün dışarıya asıyorum kendimi
kendimi tanımadığım yüzlerin hayat hikâyelerine iliştirilmiş buluyorum her gün.
bir vişne dalının tomurcuklanmasından
bir çocuğun ağzında kırmızı lekeler olma hâli
bilmediğim ayak seslerinin ardından koşarkenki hâlsizliğim.

her gün mevsim yaz olsa ve yazmasa annesizliği allah diyorum
ki o büyük şairdir, büyük düşündürür
ondandır bütün babaların közsüzlüğü
ve ondandır aslında annelerin de seviştiği. 

ben her gün dışarıya asıyorum kendimi
mesela bir çocuğun gözlerine
mesela yalanına bir satıcının.
kendimi bir şehrin meydanında heykelleşmiş buluyorum her gün.
güneş doğuyor
kalabalıklaşıyor dört yanım
dört yanım anlamlı anlamsızlık
akar gibi geçiyor gün
akar gibi mevsim
dört yanımda çoğalıyor hissizlik.

her gün alsan ellerimi ve içine baksan diyorum
yüzünü yaşlı bir duvarın gölgesinde unutup.
ki kim olduğumuzun ne önemi var
ya da neye benzediğimizin...
bütün duvarlar sır saklayıcısıdırlar ömrümüzün.

ben her gün unutuyorum kendimi
biraz dışarıda biraz dışında olmamışlığımızın.
uzak bir belkiyle giderim diye o uzak ülkeye
gagasında bir kırlangıcın.



s.k.e
ikibinoniki’de14mart

annem bilse ağlar

benim bir yaram var diyemediğim kimselere
kimseler bilse buna en çok annem ağlar
ben ağlamasını istemem annemin
en çok da bu ay
bu ayın yirmi beşi her yıl annemin boğazına bir şilep demir atar
bunu kimse bilmez
annem de bilmez benim bildiğimi
bütün demirleri eritmek istediğimi
ve batırmak, ağır yük gemilerini.

benim bir yaram var diyemediğim kimselere
kimseler kuş olsa belki derdim
belki derdim kuş olsa kimseler
derdim belki kimseler kuş olsa
söylemek bir yara
kanar.
bunu bilse en çok annem ağlar
ben ağlamasını istemem annemin
ben kimsenin annesinin ağlamasını istemem
bunu kimse bilmez
annem de bilmez istemediğimi
bir seccadenin kanadığını alnımda
ve s harfinin hiçbir harfle yan yana anlam bulamadığını
henüz yazdığımı bir şiire
kimse ama kimse...

benim bir yaram var diyemediğim kimselere
kimselerin kedileri olsa derdim
ama kimselerin hep kendisi var yine kendisine benzeyen
ve geniş odalı evlere kocaman eşyalar dizmeyi seven
sırf bu yüzden çizmiyorum kimseyi resim defterime
kimsenin ağzını öpmüyorum
görmüyorum gözlerini
derince eğilmiyorum ses edip kulaklarının kuytusuna.
bunu anneme desem içi kan ağlar
annem ağlarsa en çok bir banka benzerim ben
herkesin oturduğu ama kimsenin sahiplenmediği
her an dolup ama her zaman boşalacak olan
herkesin içini dinleyip yine de dışında bıraktığı
üstünde her an soğumaya hazır bırakılan sıcaklık
ve izler taşıyan bir bank.
annem otursa tanımazdı beni
ben olduğumu söylemezdim
zaten söylesem önce annem giderdi
sonra herkes.
herkesin herkese benzemesi gibi bir şey kalırdı bana
bunu henüz anlatıyorum bir mısrada.

benim bir yaram var diyemediğim kimselere
kimselere dersem yaram daha çok azar
çok azarsa sevemem ben
sevmezsem artar annemin ağlayışları
ben buna ölmek isterim bir şiirin içinde
ya da dışında herkesin ve her şeyin
gizlemek diye bir şey yok
yok olabilir bir yara üstündeki tenle.
ıslak kaldırım taşları
ve toplanabilir sokak lambaları gökyüzünün altında
şimdi gülmek çok
çok yasal
suçlu bir ağız gibi yapışabilir
ve hatta yakışabilir kimsenin fark edemeyeceği bir yüze.
hükümet devrilse
çökse göğü delen ne varsa
ve o kuşun uçtuğunu henüz yazsam şiire
kim görür kuşu
o kuş görülür mü
bütün uçuşların unutulduğu bu ülkede.


s.k.e

ikibinonüç’te26ocak

ince çizgi aramız

yaşamak mı ölüm mü derseniz

ölüm derim bayım. güpgüzel

taşların gölgesindeki bu kımıltısızlık.

beraber göğü öptüğünüz kimse var mı

aynı çiçek için girdiğiniz bir bahçeye?

yatağın gıcırdayanı makbul bayım

benim yolumda evler ağaçlar yok

ve durmak bir çizgide

ya da çocukça basmamak.

yatağın gıcırdayanı diyorum

kökü derine inen otlar

su içen atlar oluyor

içim fırtınaya meyilli göl.

söyleyecek misiniz onlara uzak olduğumu

her şeyden ve herkesten

sonra bir adamı sevdim

ağzımda tuhaf yanılgılar

bayım yangınlar var

yükseldikçe alçaklaştıran

yırtılan örümcek ağları

ve zaptı zor kaleler.

sokağın mıydı o fahişe duruş

apış arasında yaşlısı genci?

bayım bir serçe kaçışı

kim uzansa bin pişmanlık

kederli şiirlerle seviştiren

iniltili ormanlar içimde.

aşktan kasıklarım gövermeli

şakacı bulut

yüzünden. yüzüme yağmur

yağmur dizlerime

üzerime bayım üzerime

devrilişler var

bilemeyişler.

kim dirilmez ölmeye bunca yakınken

ılık bir nehre yakalanınca pervasız?

kapıların ardında sevişmek

incecik

zamanla.

sevmek iyi bir şey

köşeleri tutulmuş beyaz bir gemi

bu çıldırtabilir pahalılık bayım

ve ucuz yaşam rehberi.

s.k.e

ikibinondört’te6nisan