şiddetle öpüşüp ölebiliriz

bismil'de son nefeste bir besmeleyim

cizre'de taşlaşmış yüz

büyük ihtimal taşlanmışımdır

sana kaç porsiyon beytüşşebap ısmarlayayım?

ankara'da kanlı bir durakta düşündüm bunları

burada düşünmek bir mucizeye gülümsemektir

şiddetle gülümseyebiliriz

ağzını arala kuşlar uçsun

ağzını arala ağlayabilirim

ağzın her aralandığında buralar bahar

kapatışın üçüncü sayfaya manşet

güzel bir şeyler söylenebilir belki

sonranın bir başka adı varsa o da belkidir

bir tramvay çizmek resim defterine
hâlâ gidilebilinir yerler fısıldar

ve oralar daima içimizdedir

düşün ki ilk tomurcuk katledildi

düşün ki ilk cemre ilk dokunuş

-suya, toprağa, havaya
düşün ki havalandı bir fil

kuleler ve kaleler havalandı

kaygılarının önünde eğil

memleketin bütün bulvarlarında kayıp ellerim

bütün kucaklayışlar boşuna sarılışlar eksik

 geberesiye dönmüyoruz

dönen şeylere düşman genişleyişler

ve dalı gövdesinden ayrık bir yerdeyiz

bir şeyleri başka şeylerle buluşturmak

bir şeyleri başka şeylerle kavuşturmak

öpüşmeye benzeyen şeyler

dolmuş boşalmış şehirler ve şarjörler

güney sahilleri ve doğulu köyler

yakına ihtiyacımız var

yakına ama yakılmamaya

ve aldırış edilmeye mutlaka

ağzını arala kuşlar uçsun

ağzını arala ağlayabilirim

ben ağzını diyorum babam ağzıma bakıyor

diyelim ki hepimizin babası ağzımıza bakıyor

diyelim ki hepimiz bu ülke

 izmir'den kuşlar havalanıyor diyelim

çanakkale'den şemdinli'den

diyelim ki kuşlarımız öpmüş göğü

gök de yüzümüzü

gök de saçlarımızı

mesela yanlışlıkla ağzımız değmiş birbirine diyelim

şiddetle öpüşmüşüz mesela

artık ölebiliriz.

s.k.e

ikibinonbeş’te2ekim

Mühür, sayı:66, Eylül Ekim 2016

içimdekiler

merhametin parmak uçları soğuk

katılaşmış kelimeler ve bir kağıt gibi kıvrılmış günah

ihtişamlı tuzaklar

sen duvarları biliyorsun -yüksek

bağışlamıyorum suya eğilmeyeni

bağışlamıyorum sırtım gök

çatalından tanıyoruz perişanlığı

ne çok acıyor kökü ağacın

bağışlamıyorum dilleri kan ve irin.

din yara etrafımızda

tacirler satmayı bırakıp yağmaya daldılar

putlarına aşık bir yaşam.

bir cenin cinayeti ağzım

susmaya teyellenmiş

ne çok yanlış adamlar sevildi

ne çok konfor merakı

sakın kalbinin olduğunu kimseye söyleme.

diyeceklerim bundan ibaret değil

bundan ibaret değil gündelik ağrılar

çıkar ilişkileri, plastik sevgiler, obezit aşklar.

yüzümü alıp da gitsem…

annem kılcal damarlarıma göğsünü bastırmış

ipince sıkışmışız

ipince içli bir şarkıymış da, sarıveriyormuş çepeçevre

bir ilkokul azarı gibi içimiz

varı böyle anlıyorsun yoğu böyle.

umutlarımız derdest

sonra esmer şehirler…

sonra saçlarımı sevmediklerini söylediler

ben herkesin saçını da saçsızlığını da sevdim

siyasi demeçler ve korku hutbelerden yükseldi

üzgünlüğün dilinde şerh

suya serdim seccademi

sesimi geceye

korku belki de tek insandı

sonrası ıpıssız.

sakın kalbinin olduğunu kimseye söyleme…

s.k.e

ikibinonaltı'da5ağustos

Akatalpa, Eylül 2016, Sayı:201

sürreal

gözlerim kapalı mı açık mı bilmiyorum

bilmemek iyi bir şeydir

muhtemelen bir kediydi -ellerini gördüm

kedinin ellerini gömdüm arka bahçeme

bahçem çöl.

kedinin ellerinde okşanan masallar

kum tanesine hapsolmuş saraylar vardı

büyük ihtimal özlüyordum.

her gece kafamın içinden gürültüyle geçen bir tren

trenin kompartımanı

kompartımanda pencere

pencerede kayan incecik şeyler

her gece hep unutmaya kapanan

elleri namlusunu alnıma dayamış

radyoda yurttan sesler

-öyle durma önümde- dedi

gözlerim kapalı mı açık mı bilmiyorum

bilmemek iyi bir şeydir

-saçlarını öyle verme rüzgara-

-öyle bakma-

sesi büyük keder

hızla çevrilen çarkıydı zamanın

ihtimalsiz öpülmüş dişlileri.

bütün tanrılar istiyordu kedinin sevişmesini

kocaman bir yalnızlıkla.

gözlerim kapalı mı açık mı bilmiyorum

kapı aralık mı bahar mı

bilmemek iyi bir şeydir

muhtemelen yapmaman gereken şeylerden muaf tutar

muaf tutulmak bu şiire biraz abartı katsın istiyorum

abartı memur

ne istiyorum bilmiyorum

yanımda bilmemek

yürürken söylerken susarken bilmemek.

bir kedinin kılıcıyla ölmeye benzeyen

filmler izledim -büyük gerçeklik

portakal çiçeği kokan gülümseyişler dizdim ipe

bu mısradan upuzun tüneller yaptım

köprüler kurdum

köprüler yıktım

bir devlet olsam kafa tutardım amerika'ya

ben tutup uykuya göz kırptım

her şey isteyerek oldu

herkes isteyerek öldü

eşik ve ilk adım -rüya

muhtemelen bir kediydi -ellerinde paris

pariste eyfel kulesi

kuleyi sulayıp yeşerten tanrı

ama benim hiçbir şeyim yok

hiçbir şeyim yok

hiçbir şeyim

çıplak bir rüyadan başka

kedinin ellerinde yuvarlanan.

s.k.e

ikibinonbeş'te28kasım2015

Çevrimdışı İstanbul, Temmuz-Ağustos 2016, 3.Sayı

dolor

göğü gökdelenlerle kırbaçlayanların
akıl almaz yasaları ve yakışıklı yasları öpüyordu alnımızı
su içmek toprağı ekip biçmek paraydı
kitaplar paraydı
gitmek paraydı
yakışık almıyordu kalmak ve bakmak
biri şu perspektifi söksün istiyordum gözlerimden
unutmaya etek toplayayım
üstelik adım belkıs da değildi
sahi adım neydi
biri adımı söylesin

zaman gürültülü
parmak uçlarında yürüyor filler
kaç kişiydik
inanmış kaç asır
afili bir üzgünlüktü dünya
yavaşladıkça yavaşladım
kışınızda ağzım filbahar
ya sizin ağzınız?
ağzınızda yaranız var mı?
patlar mı her haziran?

bazen kalelerim düşüyordu
annem bir kuyu sanıyordum süreklileşen
bir derde vurgun ki merhem bilmez.
kibrine kibrit çakmak istediğim koltuklar
ve onların ışıltılı vitrinleri
bir miting alanına atıyordu kalbimi
oturup kendi sesime ağlıyordum
içinde kaybolduğum bir şarkının nakaratı
lütfen bir sokak kedisinin gölgesinden geçsin.

s.k.e

ikibionaltı'da29haziran

 Eliz Edebiyat, Sayı:91, Temmuz 2016

sessizlikler

yüzümden düşen kuşlar değil,  
ışıkların gölgesinde kuruyan şeylerin hüznü. 
bir kedi miyavlamasıyla beraber değiyor sesim yağmura 
düşenleri arıyorum içinde caddelerin 
defalarca önünden geçilmiş vitrin camlarında. 
okul önleri, parklar, plakçılar 
yol yordam bilmeyen bir kalbin 
yol yordam bilmeyen hüznü. 

kadın boya kutularına sarılsın sımsıkı 
adam yazlık sinemalar gibi dursun şurada 
yüzümden düşen kuşlar değil,  
ağırlığı bir trenin. 
gök burada kimse gitmesin 
ilan edilmez oluyor varlık 
günün soluşu dertlenmeyecek gibi değil 
ve derdimiz,  
mümkün kılıyor kalbe dokunmayı 
bir âmâ sakinliğiyle kalbe dokunmayı 
demirin ağırlığınca kalbe dokunmayı. 
bir heykel hüznüyle durulabilir diyor vazgeçemediklerimiz 
yalnızlıktan geriye kalan bir güzel zaman 
kıymık gibi batıyor, gidilmesin. 

kimselere söylenmesin solduğu mum çiçeğinin 
içimiz hızla geçilebilir bir tehlikeye dönüşme korkusu 
kimselere söylenmesin yavaşlatma arzumuz 
sesimden düşen kuşlar değil, kanatları onların 
kırık, belki kırgın ve bir uyanışa işaret 
belki oralıyım tökezleyen bir yazdan kalma 
safsatalar içimde sancıyor 
imanı büküyorlar çatlıyor duvarlarım 
kimin susuşuyum yolu büken kim? 

s.k.e

ikibinonaltı’da26mayıs

Akatalpa, Temmuz 2016, Sayı:199

kırgınlık bildirgesi

yeri anladığım zaman kaldırdım başımı

cümle cemaatten uzak

ayağımın altında o taşlıklar

kırlar ve unutulmayacak toprak.

kâh dışındayım kâh içinde

kafamın. içi açıp kapanan kapılar

bir yukarı bir aşağı asansörler

sesler ve onların ilmi.

merdiven arıyormuşsunuz diyor devletin memuru

buldum diyemiyorum

hayranlığım uzanmış göğe doğru

ağzım kelimesizlik

dilini bilmediğim börtü böcek ölür.

suyu bir dağ başında bıraktılar

akışı annelerin memelerine

ucundan yaşamak sağdığımız.

balçıktan çıkardılar ev yapan adamları

ve kadınları incecik

saçlarına çiçek takan.

çiçek seven üç insan toplanamadık

kaçıncı üç nisan geçti kimbilir

balçıktan çıkardılar özlemek denilen o korkunç yalnızlığı

uzun caddeler boyu koşup geciken kaybolmayı.

kim anlatır uzayan minareleri

avuçlarında dünyayı kim taşır

asil geceye ışıltıdır hüzün

ağını öremezse kader örümcekler ölür.

dirilik ve dinginlik vur şimdi kırlara

bir çiçeğin korkusuzca açmasına benzeyen

kanat sesi

çok çocuk

çiçekler diyorum boynumuza eş

ağır vebal neşeye kardeş

neşeyi kirli bir oğlanın şehvetine sattılar

kımıldanmayacak üç koltuk

üç köşe başı

üç yasal imzayla.

ilk ezana ramak vardı

ilk ışığına duanın

akıl almaz ve sinsiydi karanlık

sabahı karşılayamaz serçeler de ölür.

s.k.e

ikibinonaltı'da19mart

(Akatalpa, Mayıs 2016 Sayı:197)

sancı

karanlığın hışırtısından anlıyorum 
ayağım bir akşama dolanıyor
rabbin seni terketmedi diyor ağzında ayet taşıyan kırlangıçlar
ıstırabın sırrına geçiriyorum ilmeği
sokağı yerle bir eden sessizlik.
ademin kaburgasından dünyanın rahmine uzunca bir yol
bu bomboşluk
bilinmezliğin içinde nasıl da görkemli

hangi yıldız tozunu silkelese kırkıncı kapının önündeyim
şahlanan endişe ve o yeni yetme duygular
dudaklarımda kurumuş bir çöl kederi

ben oradan dövüyorum duvarlarını rahmin
oradan fildişi kulelere aceleci
kimseler bilmiyor
kimseler bilmese ne olur
bağlanıyorum yenik ve güzel
yapayalnız bulvarlar içinde kalmış ayak izleri
bağlanıyorum her akşam 
aramız ışıklı karanlık caddeler 
ışıklı karanlık evler 
ışıklı karanlık bahçeler 
parklar, dönmedolaplar, 
dönmeyen çocukluklar
aramız su geçirmeyen kavgalar
ve binbir riya
ciğerlerime yaşamak doluyor
buna hayat deniyor 
deniyorum olmuyor

bir ayağı eksik sandalye gibi duruyorum
akrebin peşini bırakmış yelkovan
bilmiyorum saati
rabbin sırtını dönerse bilinmez zaman
gölgede kayboldum beni çöle al
göğsümde çırpınan bir yağmur kuşu
göğsümde ağustosböceği hüznü.

gözlerimin korkusuzluğundan anlıyorum
sabaha asılacak pek çok hatıram 
ve elbet dolanacak boynuma rüzgâr.

s.k.e

ikibinonaltı'da27şubat

(Nordik Dergisi, 8.Sayı, 2016)

sevgilim güzel ülkem

sessizliğinde gecenin saklanmış çocuklar var
uçurum kenarında yürüyen
korkmuş ama illâ yürüyen
korkmuş ama vazgeçmemiş
gözleri kandil gibi yanan bir kedi
ve kokusu kedinin
sisin çöktüğü buza kesmiş dalların ötesinden
grinko'nun elleriyle gelen
akla karşı durmuş nasıl da çağırıyor beni
henüz kulağımdan gitmemiş
bir varmış bir yokmuş masallar
şövalyeler kahramanlar
ve hızla çiçek açan dalın
hızla büyüyen melodisi
ilk adım
kararlı ve bilinmez.

göğsünden göğsüme mi açıldı
yoksa taşındı mı bu boşluk
sevmek hep mi böyle ince
yüzümde kendini yadırgayan rüzgâr
ve merkezi dünyanın çok umutsuz
çok gülünç çok küçülmüş
dertler, tasalar ve kahır
ağzımda allah and olsun anlatılır
gecenin içinde yumuşayan demir
yumuşayan kalp yumuşayan gövde
göğsümde yıkılıp yeniden kurulan
çaresiz mahzun güzel ülkem

kendiliğinden geliveren hiç kimsenin renginde
bütün hallerinde yaşamın ve dayanılmaz uyum
anlayınca eksiliriz anlatınca eksik
kökü derinlere inen nem ve soluk
önünde soyunmuşuz gibi sıcak
o an yan yana ve yayılmış bütün zamana
bir haykırış var dilimde hiçbir mektuba sığmayan
hiçbir şiire yazılmamış saydamlık
derinliğinde kaybolduğum koridor
merdiven altı, kapı ardı ve naftalinli çekmece
içinden seviyorum seni bütün karanlıkların
evli ve mavi bir bahçede
grinko'nun elleri hangi denizi orta yerinden bölüyor
yırtılan bir tenekeymiş zaman
anladım nasıl yaralar açılıyor

hırçınlığım benim güzel ülkem
su taşıyor karıncalar senden yana
altını çizdiğim cümleler
ve yüzümdeki her gülümseyişin içinde
ne buldum da atladım duvarlardan
seni nasıl dayanır buldum kemiklerime de
böylesi sevdim.



s.k.e
ikibinonbeş'te30aralık

(İzdiham, Nisan-Mayıs, 2016)

suya ve zamana

beni şair diye yazmamışlar
annem de herkesin annesi değildi
suya ve zamana ağlardık
makamlardan habersiz
hatta bağımsızdık
testinin dökülenine hüzünlü.

bütün hileleri bilen tanrı
bütün hilelerin de sahibi
mesela ağlayacaktım yalandan -hile değil
gidip de dönmeyecektim -hiç değil
boynuma bir kuyuyu asmışlar -bu hiç adil değil

attan düşmedim
büyük ihtimal inanmışlığım bundan
ata ve kafamda dolaşan porsuğa.
ata ve bir porsuğu tanımazlığıma.
artık bir fili anlamayı bıraksınlar

bütün putperestleri gördüm
hiçbir putperesti tanımadım tanrım
onlar müslüman mı? arınamadım
onlar müslüman mı? anlayamadım
onlar müslüman mı? tanrım ağladım

beni yokmuşum diye varsaymışlar
yokluğum onların olsun
ve lanet.
lanet dedim de, ne çok ses çıktı
ne çok gürültülü bakış -kahrolsun

dünyanın kalbini acıtan
dünyanın kalbi acır mı?
şerh düşelim şeyhimiz duysun
ilk taşı atan bulunsun
başını taşa ilk koyanla başına taş koyulan
sanki kırgınmış dağ çiçeklerine
gözle cam arası perde
duasıymış parmak uçlarımızın
nasıl sevişilirse
nasıl sevişilirse
nasıl sevişilirse
camı buğulandırabilir bir göz ve dahi nefes
öyle üzgünüm.



s.k.e
ikibinonaltı'da23nisan

arrest

kendime inen merdivenlere yığılmış bulunuyorum
bir tren geçiyor basamakların üstünden
üstümden bir tren -nabzını unutmuş
annemin elleriyle aramda demirden.

uzakların ardında merhametten bir dağ
ayrılmış kopmuş bütün mezheplere yama
bir şarkı çalıyorum -kıyamet ordusu aceleci
kapısını kapıyor tanrı, yeniliyorum
kimse kimseyle göz göze gelmiyor
herkes son sözünde hayatın
ilk verdiği sözde kirlenmiş kaygının ele avuca sığmazlığı
devrildikçe dağılan nar, yırtılan yaralar.

devletin gömleği lekeli
dudağımda uçuklar patlatıyor
yarım kalan her şey kendini asıyor boynuma
devamı hiçbir şey
devamı hiçkimse
devamı hiçbir yer
afişe edilmiş artık tohum
toprak tanımaz, çürümeye düşmedikçe meyve.

altından neyi çekersen çek
bu bir yok olma biçimsizliği
bu bir sitem varlığa
insanın göğsünden yaşama pompalanan
bir kuyu arayışı
hakikate düşmüş bir iz bir gölge.

kafamın içinde cerrahlar -neyin ameliyatı?
ağzımdaki yağmurdan tırnağımdaki kuma
varışın hiçbir anlamının olmadığı hâl
madem tanrı var inanmıyorum cehenneme
çok hisli bir zeytinin itirafı denilsin
istemiştim ki kaçmasın sofranın bereketi
altımdan neyi çekersen çek
benim başka gömleğim yok
yarası göğsümden dünyaya açılan.

kaçılır avazı çıktığınca vaaz verilen yerlerden
geyiği suya indiren istek ve tedirginlik
özenilmiş bir korkuya dönüşür.
henüz kibri yazılmamış bir alın teridir hayat
politik kokular sürünmüş kadınlar
politik korkular giymiş çocuklara gebe.

habersizim, üstelik bilmiyorum gitmenin dilini
solgun bir çölü geçmeye aday
sevdikçe yavaşlayan çöl devesi
içimde iltihap korkusu
çölde kal
çölde kal.

s.k.e

ikibinonaltı'da28ocak



Akatalpa- Mart 2016-Sayı:195